Szkoła Odchudzania

„Leniuszek łakomczuszek” ma bardzo ważną zasadę, której pilnie przestrzega:

Dopóki Cię nie zauważą możesz przeszkadzać bez przeszkód.

Dlatego, tak wiele uwagi przywiązuje do swojego kamuflażu i jest w tym naprawdę dobry. Zatem o jego istnieniu przekonujemy się dopiero wtedy gdy kolejny zamiar nie został zrealizowany, a my zamiast iść do przodu, stoimy w miejscu, albo co gorsze cofamy się.

Dlaczego dajemy się tak manipulować? Jesteśmy przecież dorośli, inteligentni no i zależy nam na nas samych, chcemy osiągnąć sukces i być szczęśliwi… a jednak…

Są dwie najważniejsze przyczyny:

1. Jesteśmy bardzo przyzwyczajeni do naszego wewnętrznego lenia i słuchanie jego jest już nawykiem i automatyzmem. A zmiana nawyków i automaty zmów jest trudna i wymaga wiele wysiłku.

2. Lenie potrafią się doskonale maskować, są niezwykle kreatywne i zrobią wszystko by sprawy pozostały takimi jakie są. To co znamy wydaje się bezpieczniejsze niż coś nowego. Kto nie zna przysłowia: lepszy wróbel w garści niż gołąb na dachu” ? niestety mało kto naprawdę zastanawia się jak złapać „gołębia”.

Zdemaskowanie „leniuszka łakomczuszka” jest pierwszym krokiem. Poznanie jego trików i sztuczek umożliwia przeciwdziałanie.

cykl inspirowany książką Tak poskromisz swojego wewnętrznego lenia!

„Leń w nas odzywa się najczęściej właśnie wtedy, gdy zamierzamy dokonać jakiejś zmiany w naszych przyzwyczajeniach lub gdy wreszcie chcemy zabrać się do ciągle odkładanego projektu. I nawet wtedy gdy się przemogliśmy i jesteśmy w stanie coś zmienić lub wprowadzić w czyn, to on nie spoczywa i za pomocą i za pomocą wszelkich środków próbuje doprowadzić do tego byśmy zaprzestali starań.

Jego argumenty są banalne, ale jednocześnie genialne i kuszące, ponieważ od razu je rozumiemy i przynoszą nam natychmiastową ulgę lub zadowolenie”

Dlatego tak często mu ulegamy… Czas jednak to zmienić dla naszego dobra, bo to nasze życie i my nim powinniśmy kierować…

Jeśli masz z tym problem sprawdź “dlaczego dajesz się oszukiwać?”

cykl inspirowany książką Tak poskromisz swojego wewnętrznego lenia!

Cały cykl o „leniuszku łakomczuszku” inspirowany jest książką Marco Von Munchhousena „Tak poskromisz swojego wewnętrznego lenia. Od najgorszego wroga do najlepszego przyjaciela”.

Autor tej niebanalnej publikacji odważył się pokazać bardzo poważny problem jakim jest nasz „ wewnętrzny opór” w niezwykle zabawnej i obrazowej metaforze „wewnętrznego lenia”. Uzewnętrznił tym samym problem, nadał mu zabawny kształt i dodał bardzo mądre porady, jak ten problem można rozwiązać.

Jednak najlepiej powody takiego porównania wyjaśnia sam autor:

„Po pierwsze: niemal każdy z nas, włącznie ze mną, w jakiejś formie, w części swojej osobowości cierpi na wewnętrzny opór i kłopoty z przezwyciężaniem siebie. W postacie „lenia wewnętrznego” możemy tę część obejrzeć z zewnątrz, z pewnego dystansu, jakbyśmy przyglądali się komuś obcemu w tramwaju. Kiedy o nim mówimy jednocześnie dystansujemy się od niego. Zaś dystans we własnych sprawach jest w istocie najlepszym z istniejących narzędziem kierowania samym sobą.[…]

Po drugie, metafora ta jest naprawdę zabawna. Większość ludzi nie jest w stanie ukryć uśmiechu, gdy rzecz idzie o wewnętrznego lenia. Tak, wręcz się z nim przekomarzają. Wprawdzie im przeszkadza – złoszczą się, ale też i śmieją się z niego – i to ostatecznie mówi samo za siebie. A jest to przynajmniej równie ważne jak dystans: żeby się udało od czasu do czasu pośmiać z własnych błędów i słabości. Nie oznacza to, że nie należy siebie traktować poważnie, ale też nie z takim zacięciem.”

Dodam teraz swoje trzy grosze: W zależności od obszaru aktywności, wewnętrzne lenie wypracowały swoje specjalizacje. Mnie np. bardzo dokuczają „Leniuchy flejtuchy”, ale nie o tych będziemy tu mówić. Dowiemy się jak żyją i jak działają nasi najwięksi dręczyciele - „Leniuchy łakomczuchy”

Poznaj teraz inne sekrety Leniuszka.

P.S. Ten obrazek, który widzicie, to portret jednego z leniuszków. Wybaczcie mój brak talentu. Pod tym względem jestem jak autor Małego Księcia - jak dotąd rysowałam tylko przysłowiowe “słonie połknięte przez węża”wyglądające jak zwykły kapelusz. Mam jednak zamiar rozwijać swój “talent” rysowniczy.